Word onweerstaanbaar voor je buren!

Onder het motto 'kopiëren en plakken kan ik minstens zo goed als mijn laptop' deed ik afgelopen week het Goodmorning Project. Op geheel eigen wijze. Vlaamse wijze, zo u wil, want ik kan als rechtgeaarde Modest moeilijk letterlijk 'Goeiemorgen' zeggen tegen wildvreemde mensen op straat. Het werd dus knikken en glimlachen. Breeduit glimlachen. Tanden bloot. Mét oogcontact. Wie mij op straat kruiste kreeg een hoofdknik en een glimlach.

Ik wandel en fiets wat af, dus heel wat mensen in de Gentse rand werden deze week het slachtoffer van mijn goedaardige bizarre actie.

De voorlopige resultaten (u merkt het al, ik wil hier nog even mee doorgaan):

  1. Oudere mensen -lees: mensen boven de zestig- vinden mijn nieuwe plan geweldig sympathiek. Als ik hen passeer en begroet reageren ze zonder uitzondering enthousiast. Ik krijg een glimlach terug, een knik, of zelfs een opgestoken hand. Ik hoorde hen denken: "Eindelijk!" of "Er bestaan nog vriendelijke mensen." of misschien "Waar ken ik die madam van?".
  2. Sommigen kijken onmiddellijk weg. Zonder te reageren. Ik hoop dat er een verwilderde of verschrikte blik in hun ogen ligt, maar dat kan ik moeilijk bewijzen, aangezien die blik zoals gezegd niet meer op mij gericht is. Ze lijken kort van slag te zijn, en herstellen snel hun voorbijgangers-waardigheid. Mind the pedestrian!
  3. Enkelen groeten terug én schrikken. Van zichzelf. Het lijkt een automatische reactie, waarop een innerlijke censor op zijn beurt reageert (Wat doen we nu? Wie groeten wij daar?).
  4. Van anderen krijg ik simpelweg een hartelijke welgemeende knik terug. En ik vind het heerlijk.
  5. Ik vind het zelfs heerlijk als ik geen groet terug krijg. Ik krijg zowaar het gevoel hier thuis te horen, in mijn buurt en bij uitbreiding in mijn stad. Door het begroeten van wildvreemden worden zij voor mij minder wild en vreemd. Ook als zij mij wel wild en vreemd blijven vinden.
  6. Mijn stemming wordt er beter van. Fake it until you feel it. De hele weg glimlachen geeft mijn brein overvloedig signalen van blijdschap. En het bijhorende tevreden gevoel is er dan ook echt. Wonderen der psychologie.

Serieus, u zou het ook eens moeten proberen. Dik de moeite. Al zou het kunnen dat heel Oostakker nu praat over die rare blonde die denkt dat ze iedereen kent...

Maar het past zo mooi in wat ik geloof: dat het zit in kleine dingen. Tevredener leven, en samen meer tevreden zijn, door kleine veranderingen. En dat het niet te maken heeft met minder van het moeilijke, maar juist met meer van het goede. Wat je aandacht geeft, groeit: hoe meer ik vriendelijkheid en het gevoel van 'wij kennen elkaar' kan benadrukken, hoe meer dat er zal zijn. Ik hou u op de hoogte, als ik straks voor de aperitief wordt uitgenodigd door de hele buurt!