Zeemeermin.

 
 

Misschien is ouder worden wel vooral: jezelf leren kennen.

Zien wat goed werkt, en zien wat niet goed werkt.

Zoals steeds opnieuw ervaren, en uiteindelijk met aanvaarding besluiten, dat 'small talk' niet mijn talent is. Het lukt mij niet, ik kan het niet. Blijkbaar moet het gesprek voor mij altijd over wezenlijke dingen gaan.

Ik wil horen waar je wakker van ligt. Wat aan je trekt. Waarvoor je hart klopt.

Ik kan niet een eind wegkletsen over de verkiezingen, het weer of de wegenwerken. Omdat ik gewoon niet weet hoe dat moet, ik heb er geen woorden voor.

Dus kies ik vaak expres voor andere gesprekken, op de familiebarbecue, op de boekvoorstelling en tijdens de wandeling met vriendinnen: door te vragen naar de binnenkant.

Maar soms lukt dat niet, dan zit het er niet in. Omdat het niet ieders definitie van lekker ontspannen is, of omdat grappen maken en een eind weg zwanzen meer bij die gelegenheid lijken te passen.

Het geeft niet. Ik vind het niet erg om toe te kijken, om te luisteren, om gewoon er bij te zijn. Ik snap helemaal dat anderen misschien vandaag niet willen delen wat hen bezig houdt, waar ze van schrikken of wat hen enthousiast maakt.

En ik hou mijzelf wel in stilte bezig. Met diepe gedachten 😂