Zo doorzichtig.

Nog steeds, na acht jaar scheiding, mis ik mijn kinderen hard in de 'andere week'. En de voorbije week gaf dat weer angstdromen. Waarin ik mijn koters bleef zoeken, uit de klauwen van iets gevaarlijks redde en steeds te laat kwam om hen op te halen.

Alweer, nog steeds, is er dat rouwen en dat verdriet. Dat verdriet wil ik waarderen. Omdat het mij laat zien hoe belangrijk moeder-zijn is voor mij, en hoe graag ik mijn drie mensjes zie. Die liefde, dat is kracht. Als mijn verdriet en pijn er mogen zijn. Als ik kan voelen zonder te willen veranderen: dan kan ik zo vrij zijn om te onderzoeken welke wens en kracht dat gevoel mij wil laten zien. Zweverig hé! Absoluut. Maar als het werkt kan het mij geen f*** schelen of het zweeft of juist met beide benen op de grond staat. (nvdr: licht gevloek werkt altijd tegen het geitewollensokkengevoel)

En meer nog, ik wil niet alleen zelf mijn verdriet zien en in zijn waarde laten - ik wil ook meer daarvan aan de buitenkant laten zien.  Want als ik mijn gemis kan laten zien, als ik daar doorzichtiger in word, toon ik ook iets waardevols over liefde en verbinding.

Vanmiddag toen ze terug bij mij introkken, mijn kroost, heb ik de tafel gedekt met extra veel zorg. Een chocolade-Sinterklaasje bij elk bord. Alle beleg mooi op schalen, op elk bord een trosje druiven. Om te laten zien hoe blij ik was en hoe welkom ze waren. Zo doorzichtig wil ik zijn: dat verdriet ook waardering mag worden.

Schoon prematuur voornemen voor het nieuwe jaar: meer laten zien wat ik denk en voel. Vaker mijn dankbaarheid tonen, mijn bewondering, mijn waardering. En die niet voortdurend 'binnenshuis' houden uit gemakzucht, onwennigheid of gewoonte. Zoals J mij deze week mailde:

...eindelijk ook eens de stap van denken naar doen zetten ... namelijk mensen ook echt vertellen dat je ze/hun werk apprecieert. 't Schijnt dat niemand buiten mezelf al die betogen, bedankingen, complimenten in mijn hoofd hoort ;-)

Ja! Dat dus! Dat is waar ik deel van wil zijn: een (internationale!) beweging van mensen die doorzichtig worden. Die al die lieve dingen, dankbare dingen, al die complimenten en waardering die ze anders voor zich houden - wel laten zien. Dat is ook waarom we mensen in het Talentgedreven Coachen willen meenemen, Els en ik. Omdat we daarin coachende medemensen aanzetten om meer te gaan aanmoedigen, ondersteunen, waarderen, bedanken, bewonderen en genieten.*

Ha. Ik geloof er namelijk geen snars van, dat mensen en kinderen arrogant worden van teveel waardering. Echt niet. Als je goede complimenten geeft, gericht op inspanning en groei, creëer je geen onsympathieke dictators of faalangstige bangeriken. Dan toon je juist waardering voor wat goed gaat en wordt dat groter. Niet met "Wat ben je mooi! Slim! Lief!". Maar wel "Wat pakte je dat goed aan! Wat kan jij goed doorzetten! Wat heb je hier al hard aan gewerkt! Wat fijn dat je daar zo je best voor doet! Wat ben je hulpvaardig! Vergevingsgezind! Zorgzaam! Empathisch! Wat durf je al veel! En wat moedig dat je ook dingen niet durft!"

Want wat ik nu tegen mijn kinderen zeg, dat wordt later hun innerlijke stem. Dus als ik wil dat die innerlijke stem ondersteunt en aanmoedigt, en alle gevoelens ruimte geeft en laat bestaan, dan moet mijn stem dat nu aan de buitenkant doen. (Bewijs: ik hoor regelmatig mijn vader of moeder tegen mij spreken in mijn hoofd. "Maaike, je bent gewoon erg enthousiast", zeggen ze dan. Of zoiets als "Trezebees toch, het komt goed." Soms ook eerder "Was je handen voor het eten." of "Ruim je kamer op.").

Waarderen is echt niet hetzelfde als alles toedekken met die gedemodeerde 'mantel der liefde'. Waarderen is dat alles mag zijn zoals het is. Alles, het goede en het minder goede. Het is alles durven zien. En durven laten zijn wat het is, zonder verandering te willen. Waarderen dat het er is, en dan zoeken naar kracht en naar 'waar we meer van willen'. Omdat ook in twijfel, in disharmonie en in conflict, kracht en waarde zit.

Angst is nieuwsgierigheid die nog in de kast zit. (Loesje)

Als we die 'negatieve' dingen niet vermijden, wegsturen of diskwalificeren maar ook die durven waarderen: dan kunnen we ook hun veranderingskracht gebruiken. Want mijn verdriet is ook mooi en waardevol. En mijn woede toont waar mijn verlangen zit.

Zo doorzichtig: alle gevoelens en gedachten laten zijn wat ze zijn, en vaker de betekenisvolle laten zien aan de buitenwereld. Zodat iedereen om mij heen veel beter weet wat ze voor mij betekenen. Zodat mijn complimenten, mijn jaloezie zelfs, mijn nieuwsgierigheid en mijn bewondering zichtbaar worden.

 

*In ons Leertraject Talentgedreven Coachen, dat half januari van start gaat, hebben we nog twee vrije plaatsen. Interesse? Mail gerust voor vragen, en inschrijven kan hier.